Անթիլիասն ընդլայնում է «հակամարտության գոտին»

Մամուլից տեղեկանում ենք, որ հունիսի 10-14-ին կայացել են Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսության Ազգային Կենտրոնական Վարչության Կրոնական և Քաղաքական ժողովների լիակատար նիստերը: Այդ առթիվ հրավիրված էին Կաթողիկոսության բոլոր թեմերի առաջնորդները և ազգային վարչությունների ներկայացուցիչները: Ժողովին ներկա էին գտնվել նաև Կաթողիկոսությանը ենթակա բոլոր հաստատությունների տնօրենները, խնամակալությունների ներկայացուցիչները՝ զեկուցելու իրենց գործունեության մասին:

Ժողովը, ըստ տարածված հաղորդագրության, «Նվիրապետական Աթոռների և Հայաստանի Հանրապետության հետ հարաբերությունները» օրակարգային հարցի ներքո «հատուկ կերպով քննարկել է Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի և Սուրբ Էջմիածնի բարձրաստիճան հոգեւորականների դեմ Հայաստանի իշխանությունների ձեռնարկած հարձակողապաշտ վերաբերմունքը» և արձանագրել, որ «նման միջամտություններով կատարելով հարցի արծարծածումը հակասում է սահմանադրությանը»:

Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսությունն, այսպիսով, ընդլայնում է «հակամարտության գոտին» և խնդիրը դիտարկում Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու նվիրապետական աթոռների եւ Հայաստանի Հանրապետության հարաբերությունների տիրույթում: ՀԱԵ-ն ունի նվիրապետական չորս աթոռ՝ Սուրբ Էջմիածին, Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսություն, Երուսաղեմի և Պոլսո Հայոց Պատրիարքություն: Այսպիսով, Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսությունը «Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի և Սուրբ Էջմիածնի բարձրաստիճան հոգևորականների դեմ Հայաստանի իշխանությունների ձեռնարկած հարձակողակապաշտ վերաբերմունքը» վերագրում է նաև իրեն, Երուսաղեմի և Պոլսո Հայոց Պատրիարքություններին:

Ընդ որում, մամուլի համար հայտարարությունը տարածվում է մի փուլում, երբ Մերձավոր Արևելքում պատերազմ է, ինչի մասին, սակայն, Անթիլիասի ընդունած փաստաթղթում ընդամենը ընդհանուր բնույթի մեկ ձևակերպում կա, ժողովի աշխատանքների ավարտին Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոս Արամ Ա.-ն կարևորել է «մեր Հայրենիքը և ազգը դիմագրավող տագնապների դիմաց գերագույն և ընդհանրական արժեքների և իդեալների շուրջ համախմբվելու կարիքը՝ հեռու մնալով ներքին բևեռացումներ առաջացնող քայլերից»:

Հայաստանի ներքին կյանքում մեկ շաբաթ է՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոսի և Սուրբ Էջմիածնի բարձրաստիճան հոգևորականների «դեմ հարձակողապաշտ վերաբերմունք» չի դրսևորվում ոչ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի, ոչ Ազգային ժողովի քաղաքական մեծամասնության և նրա առանձին ներկայացուցիչների, ոչ էլ մամուլի կողմից: Խնդրի շուրջ «կրքերը մարել են» նաև սոցիալական մեդիայում:

Եվ հանկարծ տարածվում է Անթիլիասի հայտարարությունը, ինչին զուգահեռ Շիրակի թեմի առաջնորդ Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանը վերաբորբոքում է թեման և այս անգամ իշխանություններին ուղղակի մեղադրում ՀԱԵ Արցախի թեմը լուծարելու, Արցախի տարածքում եկեղեցիները և վանքերը հանձնելու, պատմամշակութային ժառանգությունն «ադրբեջանական ճանաչելու» մեջ, որի դիմաց, ինչպես ինքն է ձևակերպել՝ «հոգևորականությունը լռել չի կարող»:

Այս քարոզչական դրսևորումներին անդրադառնալու հարկ, գուցե, չլիներ, եթե չնկատվեր մի չափազանց վտանգավոր միտում, վերջին օրերին մամուլում և սոցիալական ցանցերում տեսլական է զարգացվում, որ «խնդիր է դրված Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու կենտրոն ճանաչել Պոլսո Հայոց Պատրիարքարանը»: Նման կարծիք արտահայտվում է՝ հիմք ընդունելով Պատրիարք Սահակ Մաշալյանին վերագրվող մի գրություն, որտեղ նա, աջակցություն հայտնելով Սուրբ Էջմիածնին և Գարեգին Բ. Վեհափառին, խորհուրդ է տալիս սպասել 2026 թվականին, երբ նախատեսվում է հրավիրել ազգային-եկեղեցական ժողով:

Իշխանության քննադատները մակաբերում են, որ «մինչ այդ Հայաստանի պետականությունը լուծարված կլինի, իսկ Պատրիարք Մաշալյանը կճանաչվի Մեծ Թուրքիայի հայ կրոնական համայնքի առաջնորդ»: Անթիլիասի կողմից ՀԱԵ նվիրապետական աթոռների և Հայաստանի իշխանությունների հարաբերությունների քննարկումը որևէ աշխարհաքաղաքական ենթատեքստ ունի՞: Թեման «թեժացվում է» վարչապետ Փաշինյանի Անկարա այցի հավանականության մասին տեղեկատվության ֆոնին: Անթիլիասը «գերագույն և ընդհանրական արժեքներ ու իդեալներ» ձևակերպելով ի՞նչ է նկատի ունենում և համախմբումի ի՞նչ նախաձեռնություն է ստանձնում: Մերձավոր Արևելքում, կրկնենք, պատերազմ է, որի ելքը ոչ ոք կանխատեսել չի կարող: Անթիլիասն ինչու՞ է ընդլայնում Եկեղեցի-Հայաստանի իշխանություններ «հակամարտության գոտին»:

www.1in.am