Վերածնունդ գմբեթի տակ. Երևանում բացվել է «Tashir Arena»-ն

Երկարատև ընդմիջումից հետո վերաբացվել է Երևանի կրկեսը, այս անգամ ոչ թե որպես անցյալի թանգարան, այլ որպես վերածննդի խորհրդանիշ։

Երևանը հակադրությունների քաղաք է։ Դուք հավանաբար սա բազմիցս լսել եք։ Իրականում, նույնը կարելի է ասել ցանկացած քաղաքի մասին։ Երևանի հակադրությունը ոչ թե տեսողական էկլեկտիկիզմի մեջ է, որը նույնպես ակնհայտ է, այլ տաք, խաղաղ քաղաքի և նրա անհանգիստ, աղմկոտ բնակիչների համադրության մեջ։

Եվ այսպես, քաղաքացիական անկարգությունների մեջ, վերանորոգված կրկեսի շենքի լույսերը լուսավորվեցին մայրաքաղաքի վրա։ «Tashir Arena»-ն՝ հին հրաշքի նոր անուն։

«ETERNIA» շոուն ոչ միայն պրեմիերա էր, այլև միջոցառում, որը խորհրդանշում էր դասականի և տեխնոլոգիականի, ակրոբատիկայի և թատրոնի միաձուլումը՝ թե՛ մարդկային, թե՛ թվային։ Եթե դուք նույնպես հավատում եք, որ կրկեսը անցյալի մասունք է՝ իր հիմար ծաղրածուներով և հյուծված կենդանիներով, ապա «ETERNIA» կլինի թարմ օդի շունչ և ցույց կտա, որ ժամանակակից կրկեսը ուրիշ բանի մասին է՝ բարի, բայց դժգոհ Առլեկին, ակրոբատներ, որոնք թռչում են առանց ամրագոտու, դրամա և տեխնոլոգիա։

Նոր կրկեսը գեղեցկության և բարության մասին է։

«Տաշիր» ընկերությունների խմբի փոխնախագահ Տաթևիկ Կարապետյանը, ով բացեց արարողությունը, ընդգծեց, որ դժվար ժամանակներում բարին անխուսափելիորեն կհաղթի չարին և բեմից հայտարարեց. «Պապ ջան, մեզ մոտ ստացվեց»։

Եվ այսպես, դուք նստում եք հարմարավետ աթոռին, և նույնիսկ ներկայացումը սկսվելուց առաջ զգում եք, որ ամեն ինչ այլ կլինի։ Ասպարեզում այլևս տխուր ծաղրածուներ՝ ներկված ժպիտներով, և հոգնած կենդանիներ չկան։ Դրա փոխարեն, կարմիր կոշիկներով և դեղին գուլպաներով հմայիչ Առլեկինը քայլում է միջանցքներով՝ երեխաներին քաղցրավենիք առաջարկելով։ Նա օգնում է հանդիսատեսին նստել, ձեռքսեղմում է, կատակում և խոնարհվում։ Կարծես թե մտել եք հեքիաթ, որտեղ բարությունը սկսվում է պարզ մարդկային ժեստից։

Եվ Առլեկինի կողքին ռոբոտ շուն է։ Այո՛, դուք ճիշտ եք, 2025 թվականն է, և մարզված կենդանիները փոխարինվել են մեքենաներով։ Այն երկիմաստ է և նոր, բայց անկասկած ավելի լավ, քան հյուծված կենդանիները։

Եվ դեռ ավելին։ Հագուստի դիզայներները ստեղծել են ձևերի, գույների և հյուսվածքների մի ամբողջ աշխարհ. դուք դիտում եք ոչ միայն կատարողների հնարքները, այլև նրանց զգեստները. որոշները վառ և ուրախ են, մյուսները՝ գրավիչ ֆուտուրիստական։

Կրկեսը զուտ տեսողական ներկայացում է, բայց երբ լսեք էլեկտրական կիթառի և նույնիսկ զուրնայի նվագը ֆոնին, այլ ոչ թե ժողովրդական հեքիաթների հոգնած մեղեդիները, կհայտնաբերեք, որ երաժշտությունն այլևս միայն ներկայացման ֆոն չէ. այն ղեկավարում է կատարողներին։

Դասական պարողներն ու ակրոբատները այժմ տպավորում են ոչ միայն երեխաներին, այլև մեծահասակներին։ Ազատ սուզումներ, օդային ակրոբատիկ ցատկեր, չինական ձողապար, «արևի լույս» երեք մետրանոց ճոճանակի վրա, օդային մարմնամարզություն և բարձրությունից հնարքներ. արտիստները կցուցադրեն ոչ միայն ամենագեղեցիկները, այլև ամենավտանգավորները։

Կրկեսը մնում է հրաշքներին հավատող երեխաների համար նախատեսված տարածք, բայց նոր ձևաչափով մեծահասակները նույնպես չեն ձանձրանա՝ դիտելով, թե ինչպես է ձգողականությունը արձակուրդ վերցնում, իսկ արտիստները ձեզ հուզական ատրակցիոնի են տանում՝ վախից դեպի հաճույք։

Ժամանակակից կրկեսն այլևս հիմար և անփույթ ծաղրածու չէ բեմի վրա ժոնգլիորություն անելիս և սեփական կոշիկների վրա սայթաքելով, այլ դրամատիկ և պատմող կերպար։

«ETERNIA» դարձել է այն բանի խորհրդանիշը, թե ինչպես կարող է արվեստը հարմարվել ժամանակին՝ առանց կորցնելու իր հոգին։

Եթե դուք փոխարինեք հյուծված կենդանիներին ռոբոտներով, իսկ հիմար ծաղրածուներին՝ խելացի Առլեկինով, հրաշքը չի անհետանա։ Այն պարզապես կդառնա ժամանակակից։ Եվ դուք կարող եք հանգիստ հառաչել. «Այո, այն աշխատեց»։

www.news.am